Persian Poetry Iranian Hafez of Shiraz

شعر فارسی حافظ شیرازی غزل 494- اي دل گر از آن چاه زنخدان به درآيي


گوش کنید

دیوان حافظ لسان الغیب غزل شماره 494


اي دل گر از آن چاه زنخدان به درآيي          هر جا که روي زود پشيمان به درآيي
هش دار که گر وسوسه عقل کني گوش          آدم صفت از روضه رضوان به درآيي
شايد که به آبي فلکت دست نگيرد          گر تشنه لب از چشمه حيوان به درآيي
جان مي‌دهم از حسرت ديدار تو چون صبح          باشد که چو خورشيد درخشان به درآيي
چندان چو صبا بر تو گمارم دم همت          کز غنچه چو گل خرم و خندان به درآيي
در تيره شب هجر تو جانم به لب آمد          وقت است که همچون مه تابان به درآيي
بر رهگذرت بسته‌ام از ديده دو صد جوي          تا بو که تو چون سرو خرامان به درآيي
حافظ مکن انديشه که آن يوسف مه رو          بازآيد و از کلبه احزان به درآيي


غزل بعدی غزل بعدي 495       فال حافظ       غزل قبلی 493 غزل قبلی





ghazal494

نگاهی به عکسهاي تاريخي ايران




Happy Persian New Year Discount Sale

خانه درباره / تماس    محصولات    خدمات    غزليات حافظ    لینکهای برتر ایران    قرآن کریم    فرهنگ تاريخ
کليه حقوق @ 1394 fouman.com متعلق به ایرانیان