Persian Poetry Iranian Hafez of Shiraz

شعر فارسی حافظ شیرازی غزل 493- اي پادشه خوبان داد از غم تنهايي


گوش کنید

دیوان حافظ لسان الغیب غزل شماره 493


اي پادشه خوبان داد از غم تنهايي          دل بي تو به جان آمد وقت است که بازآيي
دايم گل اين بستان شاداب نمي‌ماند          درياب ضعيفان را در وقت توانايي
ديشب گله زلفش با باد همي‌کردم          گفتا غلطي بگذر زين فکرت سودايي
صد باد صبا اين جا با سلسله مي‌رقصند          اين است حريف اي دل تا باد نپيمايي
مشتاقي و مهجوري دور از تو چنانم کرد          کز دست بخواهد شد پاياب شکيبايي
يا رب به که شايد گفت اين نکته که در عالم          رخساره به کس ننمود آن شاهد هرجايي
ساقي چمن گل را بي روي تو رنگي نيست          شمشاد خرامان کن تا باغ بيارايي
اي درد توام درمان در بستر ناکامي          و اي ياد توام مونس در گوشه تنهايي
در دايره قسمت ما نقطه تسليميم          لطف آن چه تو انديشي حکم آن چه تو فرمايي
فکر خود و راي خود در عالم رندي نيست          کفر است در اين مذهب خودبيني و خودرايي
زين دايره مينا خونين جگرم مي ده          تا حل کنم اين مشکل در ساغر مينايي
حافظ شب هجران شد بوي خوش وصل آمد          شاديت مبارک باد اي عاشق شيدايي


غزل بعدی غزل بعدي 494       فال حافظ       غزل قبلی 492 غزل قبلی



ghazal493

نگاهی به عکسهاي تاريخي ايران




Happy Summer Sale

خانه درباره / تماس    محصولات    خدمات    غزليات حافظ    لینکهای برتر ایران    قرآن کریم    فرهنگ تاريخ
کليه حقوق @ 1394 fouman.com متعلق به ایرانیان