Persian Poetry Iranian Hafez of Shiraz

شعر فارسی حافظ شیرازی غزل 490- در همه دير مغان نيست چو من شيدايي


گوش کنید

دیوان حافظ لسان الغیب غزل شماره 490


در همه دير مغان نيست چو من شيدايي          خرقه جايي گرو باده و دفتر جايي
دل که آيينه شاهيست غباري دارد          از خدا مي‌طلبم صحبت روشن رايي
کرده‌ام توبه به دست صنم باده فروش          که دگر مي نخورم بي رخ بزم آرايي
نرگس ار لاف زد از شيوه چشم تو مرنج          نروند اهل نظر از پي نابينايي
شرح اين قصه مگر شمع برآرد به زبان          ور نه پروانه ندارد به سخن پروايي
جوي‌ها بسته‌ام از ديده به دامان که مگر          در کنارم بنشانند سهي بالايي
کشتي باده بياور که مرا بي رخ دوست          گشت هر گوشه چشم از غم دل دريايي
سخن غير مگو با من معشوقه پرست          کز وي و جام مي‌ام نيست به کس پروايي
اين حديثم چه خوش آمد که سحرگه مي‌گفت          بر در ميکده‌اي با دف و ني ترسايي
گر مسلماني از اين است که حافظ دارد          آه اگر از پي امروز بود فردايي


غزل بعدی غزل بعدي 491       فال حافظ       غزل قبلی 489 غزل قبلی





ghazal490

نگاهی به عکسهاي تاريخي ايران




Happy Persian New Year Discount Sale

خانه درباره / تماس    محصولات    خدمات    غزليات حافظ    لینکهای برتر ایران    قرآن کریم    فرهنگ تاريخ
کليه حقوق @ 1394 fouman.com متعلق به ایرانیان