Persian Poetry Iranian Hafez of Shiraz

شعر فارسی حافظ شیرازی غزل 485- ساقيا سايه ابر است و بهار و لب جوي


گوش کنید

دیوان حافظ لسان الغیب غزل شماره 485


ساقيا سايه ابر است و بهار و لب جوي          من نگويم چه کن ار اهل دلي خود تو بگوي
بوي يک رنگي از اين نقش نمي‌آيد خيز          دلق آلوده صوفي به مي ناب بشوي
سفله طبع است جهان بر کرمش تکيه مکن          اي جهان ديده ثبات قدم از سفله مجوي
دو نصيحت کنمت بشنو و صد گنج ببر          از در عيش درآ و به ره عيب مپوي
شکر آن را که دگربار رسيدي به بهار          بيخ نيکي بنشان و ره تحقيق بجوي
روي جانان طلبي آينه را قابل ساز          ور نه هرگز گل و نسرين ندمد ز آهن و روي
گوش بگشاي که بلبل به فغان مي‌گويد          خواجه تقصير مفرما گل توفيق ببوي
گفتي از حافظ ما بوي ريا مي‌آيد          آفرين بر نفست باد که خوش بردي بوي


غزل بعدی غزل بعدي 486       فال حافظ       غزل قبلی 484 غزل قبلی



ghazal485

نگاهی به عکسهاي تاريخي ايران




Happy Summer Sale

خانه درباره / تماس    محصولات    خدمات    غزليات حافظ    لینکهای برتر ایران    قرآن کریم    فرهنگ تاريخ
کليه حقوق @ 1394 fouman.com متعلق به ایرانیان