Persian Poetry Iranian Hafez of Shiraz

شعر فارسی حافظ شیرازی غزل 484- تو مگر بر لب آبي به هوس بنشيني


گوش کنید

دیوان حافظ لسان الغیب غزل شماره 484


تو مگر بر لب آبي به هوس بنشيني          ور نه هر فتنه که بيني همه از خود بيني
به خدايي که تويي بنده بگزيده او          که بر اين چاکر ديرينه کسي نگزيني
گر امانت به سلامت ببرم باکي نيست          بي دلي سهل بود گر نبود بي‌ديني
ادب و شرم تو را خسرو مه رويان کرد          آفرين بر تو که شايسته صد چنديني
عجب از لطف تو اي گل که نشستي با خار          ظاهرا مصلحت وقت در آن مي‌بيني
صبر بر جور رقيبت چه کنم گر نکنم          عاشقان را نبود چاره بجز مسکيني
باد صبحي به هوايت ز گلستان برخاست          که تو خوشتر ز گل و تازه‌تر از نسريني
شيشه بازي سرشکم نگري از چپ و راست          گر بر اين منظر بينش نفسي بنشيني
سخني بي‌غرض از بنده مخلص بشنو          اي که منظور بزرگان حقيقت بيني
نازنيني چو تو پاکيزه دل و پاک نهاد          بهتر آن است که با مردم بد ننشيني
سيل اين اشک روان صبر و دل حافظ برد          بلغ الطاقه يا مقله عيني بيني
تو بدين نازکي و سرکشي اي شمع چگل          لايق بندگي خواجه جلال الديني


غزل بعدی غزل بعدي 485       فال حافظ       غزل قبلی 483 غزل قبلی





ghazal484

نگاهی به عکسهاي تاريخي ايران




Happy Persian New Year Discount Sale

خانه درباره / تماس    محصولات    خدمات    غزليات حافظ    لینکهای برتر ایران    قرآن کریم    فرهنگ تاريخ
کليه حقوق @ 1394 fouman.com متعلق به ایرانیان