Persian Poetry Iranian Hafez of Shiraz

شعر فارسی حافظ شیرازی غزل 477- دو يار زيرک و از باده کهن دومني


گوش کنید

دیوان حافظ لسان الغیب غزل شماره 477


دو يار زيرک و از باده کهن دومني          فراغتي و کتابي و گوشه چمني
من اين مقام به دنيا و آخرت ندهم          اگر چه در پي ام افتند هر دم انجمني
هر آن که کنج قناعت به گنج دنيا داد          فروخت يوسف مصري به کمترين ثمني
بيا که رونق اين کارخانه کم نشود          به زهد همچو تويي يا به فسق همچو مني
ز تندباد حوادث نمي‌توان ديدن          در اين چمن که گلي بوده است يا سمني
ببين در آينه جام نقش بندي غيب          که کس به ياد ندارد چنين عجب زمني
از اين سموم که بر طرف بوستان بگذشت          عجب که بوي گلي هست و رنگ نسترني
به صبر کوش تو اي دل که حق رها نکند          چنين عزيز نگيني به دست اهرمني
مزاج دهر تبه شد در اين بلا حافظ          کجاست فکر حکيمي و راي برهمني


غزل بعدی غزل بعدي 478       فال حافظ       غزل قبلی 476 غزل قبلی



ghazal477

نگاهی به عکسهاي تاريخي ايران




Happy Summer Sale

خانه درباره / تماس    محصولات    خدمات    غزليات حافظ    لینکهای برتر ایران    قرآن کریم    فرهنگ تاريخ
کليه حقوق @ 1394 fouman.com متعلق به ایرانیان