Persian Poetry Iranian Hafez of Shiraz

شعر فارسی حافظ شیرازی غزل 449- اي که مهجوري عشاق روا مي‌داري


گوش کنید

دیوان حافظ لسان الغیب غزل شماره 449


اي که مهجوري عشاق روا مي‌داري          عاشقان را ز بر خويش جدا مي‌داري
تشنه باديه را هم به زلالي درياب          به اميدي که در اين ره به خدا مي‌داري
دل ببردي و بحل کردمت اي جان ليکن          به از اين دار نگاهش که مرا مي‌داري
ساغر ما که حريفان دگر مي‌نوشند          ما تحمل نکنيم ار تو روا مي‌داري
اي مگس حضرت سيمرغ نه جولانگه توست          عرض خود مي‌بري و زحمت ما مي‌داري
تو به تقصير خود افتادي از اين در محروم          از که مي‌نالي و فرياد چرا مي‌داري
حافظ از پادشهان پايه به خدمت طلبند          سعي نابرده چه اميد عطا مي‌داري


غزل بعدی غزل بعدي 450       فال حافظ       غزل قبلی 448 غزل قبلی





ghazal449

نگاهی به عکسهاي تاريخي ايران




Happy Summer Sale

خانه درباره / تماس    محصولات    خدمات    غزليات حافظ    لینکهای برتر ایران    قرآن کریم    فرهنگ تاريخ
کليه حقوق @ 1394 fouman.com متعلق به ایرانیان