Persian Poetry Iranian Hafez of Shiraz

شعر فارسی حافظ شیرازی غزل 446- صبا تو نکهت آن زلف مشک بو داري


گوش کنید

دیوان حافظ لسان الغیب غزل شماره 446


صبا تو نکهت آن زلف مشک بو داري          به يادگار بماني که بوي او داري
دلم که گوهر اسرار حسن و عشق در اوست          توان به دست تو دادن گرش نکو داري
در آن شمايل مطبوع هيچ نتوان گفت          جز اين قدر که رقيبان تندخو داري
نواي بلبلت اي گل کجا پسند افتد          که گوش و هوش به مرغان هرزه گو داري
به جرعه تو سرم مست گشت نوشت باد          خود از کدام خم است اين که در سبو داري
به سرکشي خود اي سرو جويبار مناز          که گر بدو رسي از شرم سر فروداري
دم از ممالک خوبي چو آفتاب زدن          تو را رسد که غلامان ماه رو داري
قباي حسن فروشي تو را برازد و بس          که همچو گل همه آيين رنگ و بو داري
ز کنج صومعه حافظ مجوي گوهر عشق          قدم برون نه اگر ميل جست و جو داري


غزل بعدی غزل بعدي 447       فال حافظ       غزل قبلی 445 غزل قبلی



ghazal446

نگاهی به عکسهاي تاريخي ايران




Happy Summer Sale

خانه درباره / تماس    محصولات    خدمات    غزليات حافظ    لینکهای برتر ایران    قرآن کریم    فرهنگ تاريخ
کليه حقوق @ 1394 fouman.com متعلق به ایرانیان