Persian Poetry Iranian Hafez of Shiraz

شعر فارسی حافظ شیرازی غزل 397- ز در درآ و شبستان ما منور کن


گوش کنید

دیوان حافظ لسان الغیب غزل شماره 397


ز در درآ و شبستان ما منور کن          هواي مجلس روحانيان معطر کن
اگر فقيه نصيحت کند که عشق مباز          پياله‌اي بدهش گو دماغ را تر کن
به چشم و ابروي جانان سپرده‌ام دل و جان          بيا بيا و تماشاي طاق و منظر کن
ستاره شب هجران نمي‌فشاند نور          به بام قصر برآ و چراغ مه برکن
بگو به خازن جنت که خاک اين مجلس          به تحفه بر سوي فردوس و عود مجمر کن
از اين مزوجه و خرقه نيک در تنگم          به يک کرشمه صوفي وشم قلندر کن
چو شاهدان چمن زيردست حسن تواند          کرشمه بر سمن و جلوه بر صنوبر کن
فضول نفس حکايت بسي کند ساقي          تو کار خود مده از دست و مي به ساغر کن
حجاب ديده ادراک شد شعاع جمال          بيا و خرگه خورشيد را منور کن
طمع به قند وصال تو حد ما نبود          حوالتم به لب لعل همچو شکر کن
لب پياله ببوس آنگهي به مستان ده          بدين دقيقه دماغ معاشران تر کن
پس از ملازمت عيش و عشق مه رويان          ز کارها که کني شعر حافظ از بر کن


غزل بعدی غزل بعدي 398       فال حافظ       غزل قبلی 396 غزل قبلی



ghazal397

نگاهی به عکسهاي تاريخي ايران




Happy Summer Sale

خانه درباره / تماس    محصولات    خدمات    غزليات حافظ    لینکهای برتر ایران    قرآن کریم    فرهنگ تاريخ
کليه حقوق @ 1394 fouman.com متعلق به ایرانیان