Persian Poetry Iranian Hafez of Shiraz

شعر فارسی حافظ شیرازی غزل 393- منم که شهره شهرم به عشق ورزيدن


گوش کنید

دیوان حافظ لسان الغیب غزل شماره 393


منم که شهره شهرم به عشق ورزيدن          منم که ديده نيالودم به بد ديدن
وفا کنيم و ملامت کشيم و خوش باشيم          که در طريقت ما کافريست رنجيدن
به پير ميکده گفتم که چيست راه نجات          بخواست جام مي و گفت عيب پوشيدن
مراد دل ز تماشاي باغ عالم چيست          به دست مردم چشم از رخ تو گل چيدن
به مي پرستي از آن نقش خود زدم بر آب          که تا خراب کنم نقش خود پرستيدن
به رحمت سر زلف تو واثقم ور نه          کشش چو نبود از آن سو چه سود کوشيدن
عنان به ميکده خواهيم تافت زين مجلس          که وعظ بي عملان واجب است نشنيدن
ز خط يار بياموز مهر با رخ خوب          که گرد عارض خوبان خوش است گرديدن
مبوس جز لب ساقي و جام مي حافظ          که دست زهدفروشان خطاست بوسيدن


غزل بعدی غزل بعدي 394       فال حافظ       غزل قبلی 392 غزل قبلی



ghazal393

نگاهی به عکسهاي تاريخي ايران




Happy Summer Sale

خانه درباره / تماس    محصولات    خدمات    غزليات حافظ    لینکهای برتر ایران    قرآن کریم    فرهنگ تاريخ
کليه حقوق @ 1394 fouman.com متعلق به ایرانیان