Persian Poetry Iranian Hafez of Shiraz

شعر فارسی حافظ شیرازی غزل 352- روزگاري شد که در ميخانه خدمت مي‌کنم


گوش کنید

دیوان حافظ لسان الغیب غزل شماره 352


روزگاري شد که در ميخانه خدمت مي‌کنم          در لباس فقر کار اهل دولت مي‌کنم
تا کي اندر دام وصل آرم تذروي خوش خرام          در کمينم و انتظار وقت فرصت مي‌کنم
واعظ ما بوي حق نشنيد بشنو کاين سخن          در حضورش نيز مي‌گويم نه غيبت مي‌کنم
با صبا افتان و خيزان مي‌روم تا کوي دوست          و از رفيقان ره استمداد همت مي‌کنم
خاک کويت زحمت ما برنتابد بيش از اين          لطف‌ها کردي بتا تخفيف زحمت مي‌کنم
زلف دلبر دام راه و غمزه‌اش تير بلاست          ياد دار اي دل که چندينت نصيحت مي‌کنم
ديده بدبين بپوشان اي کريم عيب پوش          زين دليري‌ها که من در کنج خلوت مي‌کنم
حافظم در مجلسي دردي کشم در محفلي          بنگر اين شوخي که چون با خلق صنعت مي‌کنم


غزل بعدی غزل بعدي 353       فال حافظ       غزل قبلی 351 غزل قبلی



ghazal352

نگاهی به عکسهاي تاريخي ايران




Happy Summer Sale

خانه درباره / تماس    محصولات    خدمات    غزليات حافظ    لینکهای برتر ایران    قرآن کریم    فرهنگ تاريخ
کليه حقوق @ 1394 fouman.com متعلق به ایرانیان