Persian Poetry Iranian Hafez of Shiraz

شعر فارسی حافظ شیرازی غزل 338- من دوستدار روي خوش و موي دلکشم


گوش کنید

دیوان حافظ لسان الغیب غزل شماره 338


من دوستدار روي خوش و موي دلکشم          مدهوش چشم مست و مي صاف بي‌غشم
گفتي ز سر عهد ازل يک سخن بگو          آن گه بگويمت که دو پيمانه درکشم
من آدم بهشتيم اما در اين سفر          حالي اسير عشق جوانان مه وشم
در عاشقي گزير نباشد ز ساز و سوز          استاده‌ام چو شمع مترسان ز آتشم
شيراز معدن لب لعل است و کان حسن          من جوهري مفلسم ايرا مشوشم
از بس که چشم مست در اين شهر ديده‌ام          حقا که مي نمي‌خورم اکنون و سرخوشم
شهريست پر کرشمه حوران ز شش جهت          چيزيم نيست ور نه خريدار هر ششم
بخت ار مدد دهد که کشم رخت سوي دوست          گيسوي حور گرد فشاند ز مفرشم
حافظ عروس طبع مرا جلوه آرزوست          آيينه‌اي ندارم از آن آه مي‌کشم


غزل بعدی غزل بعدي 339       فال حافظ       غزل قبلی 337 غزل قبلی





ghazal338

نگاهی به عکسهاي تاريخي ايران




Happy Summer Sale

خانه درباره / تماس    محصولات    خدمات    غزليات حافظ    لینکهای برتر ایران    قرآن کریم    فرهنگ تاريخ
کليه حقوق @ 1394 fouman.com متعلق به ایرانیان