Persian Poetry Iranian Hafez of Shiraz

شعر فارسی حافظ شیرازی غزل 317- فاش مي‌گويم و از گفته خود دلشادم


گوش کنید

دیوان حافظ لسان الغیب غزل شماره 317


فاش مي‌گويم و از گفته خود دلشادم          بنده عشقم و از هر دو جهان آزادم
طاير گلشن قدسم چه دهم شرح فراق          که در اين دامگه حادثه چون افتادم
من ملک بودم و فردوس برين جايم بود          آدم آورد در اين دير خراب آبادم
سايه طوبي و دلجويي حور و لب حوض          به هواي سر کوي تو برفت از يادم
نيست بر لوح دلم جز الف قامت دوست          چه کنم حرف دگر ياد نداد استادم
کوکب بخت مرا هيچ منجم نشناخت          يا رب از مادر گيتي به چه طالع زادم
تا شدم حلقه به گوش در ميخانه عشق          هر دم آيد غمي از نو به مبارک بادم
مي خورد خون دلم مردمک ديده سزاست          که چرا دل به جگرگوشه مردم دادم
پاک کن چهره حافظ به سر زلف ز اشک          ور نه اين سيل دمادم ببرد بنيادم


غزل بعدی غزل بعدي 318       فال حافظ       غزل قبلی 316 غزل قبلی



ghazal317

نگاهی به عکسهاي تاريخي ايران




Happy Summer Sale

خانه درباره / تماس    محصولات    خدمات    غزليات حافظ    لینکهای برتر ایران    قرآن کریم    فرهنگ تاريخ
کليه حقوق @ 1394 fouman.com متعلق به ایرانیان