Persian Poetry Iranian Hafez of Shiraz

شعر فارسی حافظ شیرازی غزل 314- دوش بيماري چشم تو ببرد از دستم


گوش کنید

دیوان حافظ لسان الغیب غزل شماره 314


دوش بيماري چشم تو ببرد از دستم          ليکن از لطف لبت صورت جان مي‌بستم
عشق من با خط مشکين تو امروزي نيست          ديرگاه است کز اين جام هلالي مستم
از ثبات خودم اين نکته خوش آمد که به جور          در سر کوي تو از پاي طلب ننشستم
عافيت چشم مدار از من ميخانه نشين          که دم از خدمت رندان زده‌ام تا هستم
در ره عشق از آن سوي فنا صد خطر است          تا نگويي که چو عمرم به سر آمد رستم
بعد از اينم چه غم از تير کج انداز حسود          چون به محبوب کمان ابروي خود پيوستم
بوسه بر درج عقيق تو حلال است مرا          که به افسوس و جفا مهر وفا نشکستم
صنمي لشکريم غارت دل کرد و برفت          آه اگر عاطفت شاه نگيرد دستم
رتبت دانش حافظ به فلک برشده بود          کرد غمخواري شمشاد بلندت پستم


غزل بعدی غزل بعدي 315       فال حافظ       غزل قبلی 313 غزل قبلی



ghazal314

نگاهی به عکسهاي تاريخي ايران




Happy Summer Sale

خانه درباره / تماس    محصولات    خدمات    غزليات حافظ    لینکهای برتر ایران    قرآن کریم    فرهنگ تاريخ
کليه حقوق @ 1394 fouman.com متعلق به ایرانیان