Persian Poetry Iranian Hafez of Shiraz

شعر فارسی حافظ شیرازی غزل 289- مجمع خوبي و لطف است عذار چو مهش


گوش کنید

دیوان حافظ لسان الغیب غزل شماره 289


مجمع خوبي و لطف است عذار چو مهش          ليکنش مهر و وفا نيست خدايا بدهش
دلبرم شاهد و طفل است و به بازي روزي          بکشد زارم و در شرع نباشد گنهش
من همان به که از او نيک نگه دارم دل          که بد و نيک نديده‌ست و ندارد نگهش
بوي شير از لب همچون شکرش مي‌آيد          گر چه خون مي‌چکد از شيوه چشم سيهش
چارده ساله بتي چابک شيرين دارم          که به جان حلقه به گوش است مه چاردهش
از پي آن گل نورسته دل ما يا رب          خود کجا شد که نديديم در اين چند گهش
يار دلدار من ار قلب بدين سان شکند          ببرد زود به جانداري خود پادشهش
جان به شکرانه کنم صرف گر آن دانه در          صدف سينه حافظ بود آرامگهش


غزل بعدی غزل بعدي 290       فال حافظ       غزل قبلی 288 غزل قبلی





ghazal289

نگاهی به عکسهاي تاريخي ايران




Happy Persian New Year Discount Sale

خانه درباره / تماس    محصولات    خدمات    غزليات حافظ    لینکهای برتر ایران    قرآن کریم    فرهنگ تاريخ
کليه حقوق @ 1394 fouman.com متعلق به ایرانیان