Persian Poetry Iranian Hafez of Shiraz

شعر فارسی حافظ شیرازی غزل 252- گر بود عمر به ميخانه رسم بار دگر


گوش کنید

دیوان حافظ لسان الغیب غزل شماره 252


گر بود عمر به ميخانه رسم بار دگر          بجز از خدمت رندان نکنم کار دگر
خرم آن روز که با ديده گريان بروم          تا زنم آب در ميکده يک بار دگر
معرفت نيست در اين قوم خدا را سببي          تا برم گوهر خود را به خريدار دگر
يار اگر رفت و حق صحبت ديرين نشناخت          حاش لله که روم من ز پي يار دگر
گر مساعد شودم دايره چرخ کبود          هم به دست آورمش باز به پرگار دگر
عافيت مي‌طلبد خاطرم ار بگذارند          غمزه شوخش و آن طره طرار دگر
راز سربسته ما بين که به دستان گفتند          هر زمان با دف و ني بر سر بازار دگر
هر دم از درد بنالم که فلک هر ساعت          کندم قصد دل ريش به آزار دگر
بازگويم نه در اين واقعه حافظ تنهاست          غرقه گشتند در اين باديه بسيار دگر


غزل بعدی غزل بعدي 253       فال حافظ       غزل قبلی 251 غزل قبلی





ghazal252

نگاهی به عکسهاي تاريخي ايران




Happy Summer Sale

خانه درباره / تماس    محصولات    خدمات    غزليات حافظ    لینکهای برتر ایران    قرآن کریم    فرهنگ تاريخ
کليه حقوق @ 1394 fouman.com متعلق به ایرانیان