Persian Poetry Iranian Hafez of Shiraz

شعر فارسی حافظ شیرازی غزل 230- اگر به باده مشکين دلم کشد شايد


گوش کنید

دیوان حافظ لسان الغیب غزل شماره 230


اگر به باده مشکين دلم کشد شايد          که بوي خير ز زهد ريا نمي‌آيد
جهانيان همه گر منع من کنند از عشق          من آن کنم که خداوندگار فرمايد
طمع ز فيض کرامت مبر که خلق کريم          گنه ببخشد و بر عاشقان ببخشايد
مقيم حلقه ذکر است دل بدان اميد          که حلقه‌اي ز سر زلف يار بگشايد
تو را که حسن خداداده هست و حجله بخت          چه حاجت است که مشاطه‌ات بيارايد
چمن خوش است و هوا دلکش است و مي بي‌غش          کنون بجز دل خوش هيچ در نمي‌بايد
جميله‌ايست عروس جهان ولي هش دار          که اين مخدره در عقد کس نمي‌آيد
به لابه گفتمش اي ماه رخ چه باشد اگر          به يک شکر ز تو دلخسته‌اي بياسايد
به خنده گفت که حافظ خداي را مپسند          که بوسه تو رخ ماه را بيالايد


غزل بعدی غزل بعدي 231       فال حافظ       غزل قبلی 229 غزل قبلی



ghazal230

نگاهی به عکسهاي تاريخي ايران




Happy Summer Sale

خانه درباره / تماس    محصولات    خدمات    غزليات حافظ    لینکهای برتر ایران    قرآن کریم    فرهنگ تاريخ
کليه حقوق @ 1394 fouman.com متعلق به ایرانیان