Persian Poetry Iranian Hafez of Shiraz

شعر فارسی حافظ شیرازی غزل 217- مسلمانان مرا وقتي دلي بود


گوش کنید

دیوان حافظ لسان الغیب غزل شماره 217


مسلمانان مرا وقتي دلي بود          که با وي گفتمي گر مشکلي بود
به گردابي چو مي‌افتادم از غم          به تدبيرش اميد ساحلي بود
دلي همدرد و ياري مصلحت بين          که استظهار هر اهل دلي بود
ز من ضايع شد اندر کوي جانان          چه دامنگير يا رب منزلي بود
هنر بي‌عيب حرمان نيست ليکن          ز من محرومتر کي سالي بود
بر اين جان پريشان رحمت آريد          که وقتي کارداني کاملي بود
مرا تا عشق تعليم سخن کرد          حديثم نکته هر محفلي بود
مگو ديگر که حافظ نکته‌دان است          که ما ديديم و محکم جاهلي بود


غزل بعدی غزل بعدي 218       فال حافظ       غزل قبلی 216 غزل قبلی



ghazal217

نگاهی به عکسهاي تاريخي ايران




Happy Summer Sale

خانه درباره / تماس    محصولات    خدمات    غزليات حافظ    لینکهای برتر ایران    قرآن کریم    فرهنگ تاريخ
کليه حقوق @ 1394 fouman.com متعلق به ایرانیان