Persian Poetry Iranian Hafez of Shiraz

شعر فارسی حافظ شیرازی غزل 216- آن يار کز او خانه ما جاي پري بود


گوش کنید

دیوان حافظ لسان الغیب غزل شماره 216


آن يار کز او خانه ما جاي پري بود          سر تا قدمش چون پري از عيب بري بود
دل گفت فروکش کنم اين شهر به بويش          بيچاره ندانست که يارش سفري بود
تنها نه ز راز دل من پرده برافتاد          تا بود فلک شيوه او پرده دري بود
منظور خردمند من آن ماه که او را          با حسن ادب شيوه صاحب نظري بود
از چنگ منش اختر بدمهر به دربرد          آري چه کنم دولت دور قمري بود
عذري بنه اي دل که تو درويشي و او را          در مملکت حسن سر تاجوري بود
اوقات خوش آن بود که با دوست به سر رفت          باقي همه بي‌حاصلي و بي‌خبري بود
خوش بود لب آب و گل و سبزه و نسرين          افسوس که آن گنج روان رهگذري بود
خود را بکش اي بلبل از اين رشک که گل را          با باد صبا وقت سحر جلوه گري بود
هر گنج سعادت که خدا داد به حافظ          از يمن دعاي شب و ورد سحري بود


غزل بعدی غزل بعدي 217       فال حافظ       غزل قبلی 215 غزل قبلی





ghazal216

نگاهی به عکسهاي تاريخي ايران




Happy Persian New Year Discount Sale

خانه درباره / تماس    محصولات    خدمات    غزليات حافظ    لینکهای برتر ایران    قرآن کریم    فرهنگ تاريخ
کليه حقوق @ 1394 fouman.com متعلق به ایرانیان