Persian Poetry Iranian Hafez of Shiraz

شعر فارسی حافظ شیرازی غزل 211- دوش مي‌آمد و رخساره برافروخته بود


گوش کنید

دیوان حافظ لسان الغیب غزل شماره 211


دوش مي‌آمد و رخساره برافروخته بود          تا کجا باز دل غمزده‌اي سوخته بود
رسم عاشق کشي و شيوه شهرآشوبي          جامه‌اي بود که بر قامت او دوخته بود
جان عشاق سپند رخ خود مي‌دانست          و آتش چهره بدين کار برافروخته بود
گر چه مي‌گفت که زارت بکشم مي‌ديدم          که نهانش نظري با من دلسوخته بود
کفر زلفش ره دين مي‌زد و آن سنگين دل          در پي اش مشعلي از چهره برافروخته بود
دل بسي خون به کف آورد ولي ديده بريخت          الله الله که تلف کرد و که اندوخته بود
يار مفروش به دنيا که بسي سود نکرد          آن که يوسف به زر ناسره بفروخته بود
گفت و خوش گفت برو خرقه بسوزان حافظ          يا رب اين قلب شناسي ز که آموخته بود


غزل بعدی غزل بعدي 212       فال حافظ       غزل قبلی 210 غزل قبلی





ghazal211

نگاهی به عکسهاي تاريخي ايران




Happy Summer Sale

خانه درباره / تماس    محصولات    خدمات    غزليات حافظ    لینکهای برتر ایران    قرآن کریم    فرهنگ تاريخ
کليه حقوق @ 1394 fouman.com متعلق به ایرانیان