Persian Poetry Iranian Hafez of Shiraz

شعر فارسی حافظ شیرازی غزل 125- شاهد آن نيست که مويي و مياني دارد


گوش کنید

دیوان حافظ لسان الغیب غزل شماره 125


شاهد آن نيست که مويي و مياني دارد          بنده طلعت آن باش که آني دارد
شيوه حور و پري گر چه لطيف است ولي          خوبي آن است و لطافت که فلاني دارد
چشمه چشم مرا اي گل خندان درياب          که به اميد تو خوش آب رواني دارد
گوي خوبي که برد از تو که خورشيد آن جا          نه سواريست که در دست عناني دارد
دل نشان شد سخنم تا تو قبولش کردي          آري آري سخن عشق نشاني دارد
خم ابروي تو در صنعت تيراندازي          برده از دست هر آن کس که کماني دارد
در ره عشق نشد کس به يقين محرم راز          هر کسي بر حسب فکر گماني دارد
با خرابات نشينان ز کرامات ملاف          هر سخن وقتي و هر نکته مکاني دارد
مرغ زيرک نزند در چمنش پرده سراي          هر بهاري که به دنباله خزاني دارد
مدعي گو لغز و نکته به حافظ مفروش          کلک ما نيز زباني و بياني دارد


غزل بعدی غزل بعدي 126       فال حافظ       غزل قبلی 124 غزل قبلی





ghazal125

نگاهی به عکسهاي تاريخي ايران




Happy Persian New Year Discount Sale

خانه درباره / تماس    محصولات    خدمات    غزليات حافظ    لینکهای برتر ایران    قرآن کریم    فرهنگ تاريخ
کليه حقوق @ 1394 fouman.com متعلق به ایرانیان