Persian Poetry Iranian Hafez of Shiraz

شعر فارسی حافظ شیرازی غزل 117- دل ما به دور رويت ز چمن فراغ دارد


گوش کنید

دیوان حافظ لسان الغیب غزل شماره 117


دل ما به دور رويت ز چمن فراغ دارد          که چو سرو پايبند است و چو لاله داغ دارد
سر ما فرونيايد به کمان ابروي کس          که درون گوشه گيران ز جهان فراغ دارد
ز بنفشه تاب دارم که ز زلف او زند دم          تو سياه کم بها بين که چه در دماغ دارد
به چمن خرام و بنگر بر تخت گل که لاله          به نديم شاه ماند که به کف اياغ دارد
شب ظلمت و بيابان به کجا توان رسيدن          مگر آن که شمع رويت به رهم چراغ دارد
من و شمع صبحگاهي سزد ار به هم بگرييم          که بسوختيم و از ما بت ما فراغ دارد
سزدم چو ابر بهمن که بر اين چمن بگريم          طرب آشيان بلبل بنگر که زاغ دارد
سر درس عشق دارد دل دردمند حافظ          که نه خاطر تماشا نه هواي باغ دارد


غزل بعدی غزل بعدي 118       فال حافظ       غزل قبلی 116 غزل قبلی





ghazal117

نگاهی به عکسهاي تاريخي ايران




Happy Persian New Year Discount Sale

خانه درباره / تماس    محصولات    خدمات    غزليات حافظ    لینکهای برتر ایران    قرآن کریم    فرهنگ تاريخ
کليه حقوق @ 1394 fouman.com متعلق به ایرانیان